TRADITIES

DE ESSENTIE VAN BUDO ALS BEOEFENAAR

Budo is Budo, dat is alles. Budo is een grote Japanse erfenis die onze voorouders ontwikkelden voor volledige overwinning, door gevechtservaring met hun bloed en zweet. Het is geen Budo als er niet wordt gedacht aan gevecht en gevolg in een echt gevecht. Als je in Budo een gevecht verliest, zie je de dood voor ogen. De Budo beoefenaar moet steeds de vastberadenheid hebben om al dan niet te sterven. Verwar echte Budo niet met Bushido dewelke ontwikkeld werd in het feodale tijdperk als een Samurai theorie over Zen en Confucianisme. We moeten onszelf leren controleren door middel van Budo training. Als je Jutsu (techniek) en Michi (weg) verdeelt, en als je probeert om te vergelijken met sport en sporter, dat is het idee zoals in Europa. Dan zijn de Ho en Michi gewoon één.

Sport wordt beslist door regels, heeft een gewichtssysteem, start het gevecht beginnende met een eed en heeft een imperium. Dit is ver weg van de echte Budo weg van Japan en het Oosten.

Om te trainen in Budo moet men de originele Kata correct doen, zelfs alle stappen of zwaaien die voorgaande Meesters nalieten als de Ryuha. Zo kunnen we op het punt komen dat we de weg nooit verliezen.

Bepaalde sporters zeiden dat enkel Kata trainen is zoals een gietvorm waar men niet uit kan om de variaties of applicaties ervan te kunnen zien. Ik denk er niet zo over. Als het zo is, is de instructeur niet goed. Vandaag zijn er veel rare krijgskunst-demonstraties die lijken op films.

Om te trainen in Budo moet men zich kunnen concentreren met een sterke Ki. Zodat deze Ki kan zien in het hart van de tegenstander en zodat deze bang zal worden. Als men dit niet kan, is men als krijgskunstenaar niet geschikt voor echte gevechten. Als iemand traint als een acteur dan is men Budo aan het spelen. Zelfs nadat men een hevige verwonding heeft opgelopen mag men nooit vluchten en zelfs als je nek is overgesneden mag je je nooit overgeven tot je neervalt en je vijand volledig hebt verslagen.

Als je enkel werpt om een punt te behalen (zoals in competitie), zal je nooit echte Budo punten behalen.

Na Wereldoorlog II, kon Japan heropgebouwd worden en hadden de Japanners een goede levensstandaard. Maar ondanks de economie die bloeit, als men zijn traditionele cultuur verliest is het heel moeilijk om opnieuw herop te bouwen. Als men niet probeert te behoeden en nu te leren, zal traditionele Japanse Budo snel verloren gaan.

Ik hoop Japanse Budo te kunnen leren en trainen in plaats van veel tijd door te brengen enkel als gevechtssport-beoefenaar met de Budokan (Japan Budo Center) en Budo klas van de universiteit. Zij controleren teveel krijgskunsten en worden uitgelachen door krijgskunstenaars in China en Azië. Zulke dingen zijn zeer beschamend voor de traditionele Japanse krijgskunstenaar en voor Japan zelf ook.

Ik zeg opnieuw dat krijgskunst (Budo) geen sport is en geen speel-theorie is van Budo, en het is onbelangrijk hoe lang de schriftrol is. Het allerbelangrijkste is training en oefenen. Er is een heel bekend spreekwoord in China: "De persoon die de weg goed kent zegt dit nooit, maar de persoon die de weg niet goed kent zegt dit gauw".

Grootmeester Sato Kinbei Sensei - 1948